Ριζοσπάστης για ΕΛΑΣ: «Πλέγμα αυταπατών στον λαό & νέα εχέγγυα στο σύστημα»

Ο Ριζοσπάστης του Σαββατοκύριακου περιελάμβανε ένα κείμενο «κόλαφο» για το νέο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, «ΕΛΑΣ», το οποίο χαρακτηρίζεται, μάλιστα, ως «φτιαγμένο από τα ίδια παλιά και σάπια υλικά της πολιτικής που έχει υπηρετήσει τόσο από τη θέση του πρωθυπουργού όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.»

Αναλυτικά το κείμενο από τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου

«Από τη μία διαπιστευτήρια στο σύστημα ότι μπορεί να το ξελασπώσει, ότι μπορεί να γίνει αγκωνάρι σταθερότητας της αντιλαϊκής πολιτικής, ειδικά τώρα που τα σύννεφα του πολέμου και της κρίσης πυκνώνουν, που η δυσαρέσκεια του λαού μεγαλώνει.

Και, από την άλλη, μια αποκρουστική παράσταση με επανάληψη γενικών και ανέξοδων διακηρύξεων, ένας συνδυασμός μεσσιανισμού και καπηλείας της ιστορίας του λαϊκού κινήματος, διαφημίζοντας τις ικανότητες διάδοσης ψευδαισθήσεων και ενσωμάτωσης.

Με τα παραπάνω να κυριαρχούν παρουσίασε ο Αλ. Τσίπρας το «νέο» του κόμμα «ΕΛΑΣ», φτιαγμένο από τα ίδια παλιά και σάπια υλικά της πολιτικής που έχει υπηρετήσει τόσο από τη θέση του πρωθυπουργού όσο και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με «ατού» τη συμβολή στη σταθερότητα και στη συναίνεση

Ποιο είναι το «ατού» με το οποίο εμφανίζεται ξανά ο Τσίπρας;

Καταρχήν ο ρόλος που έπαιξε στα χρόνια 2010 – 2015, την περίοδο που ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ έβγαλε τη βρώμικη δουλειά της αναδιάταξης του αστικού πολιτικού συστήματος, πρωταγωνιστώντας στην εξουδετέρωση της μεγάλης λαϊκής δυσαρέσκειας μέσα από τη διοχέτευσή της στην κυβερνητική εναλλαγή. Τα όσα ακολούθησαν με την ψήφιση και την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου και το άνοιγμα του δρόμου για να έρθει «καβάλα στ’ άλογο» η ΝΔ στην κυβέρνηση είναι γνωστά…

Και σήμερα επαναφέρει το ίδιο «ατού»: Τη λεγόμενη «κυβερνώσα αριστερά» όπως ονομάζει την παροχή σοσιαλδημοκρατικής κυβερνητικής εναλλακτικής για το σύστημα. Ακριβώς αυτό δηλαδή που σε κρίσιμες φάσεις επιστρατεύεται από την άρχουσα τάξη για να εξασφαλίσει τη «συνοχή», να εξουδετερώσει λαϊκές προσδοκίες και να πετύχει το πολυπόθητο «τα κεφάλια μέσα».

Η επιδίωξη αυτή ειδικά σήμερα αποκτά κατεπείγοντα χαρακτήρα για την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό.

Γιατί σήμερα είναι που οξύνονται οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, με την αστική τάξη να μπλέκει βαθιά τη χώρα στον πόλεμο, κάτι που αποτελεί «τρόπο ύπαρξης» και διαφύλαξης των συμφερόντων της. Σήμερα είναι που τα επιτελεία των ιμπεριαλιστικών ενώσεων προειδοποιούν για «σοκ και δέος» στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομία. Σήμερα είναι που τμήματα του κεφαλαίου κονταροχτυπιούνται για τη μοιρασιά της «πίτας» με φόντο την όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ, με την ελληνική αστική τάξη να ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί.

Σε ένα τέτοιο φόντο που θυμίζει «ναρκοπέδιο» για το κεφάλαιο, ενισχύονται πιθανότητες κλονισμών στο αστικό πολιτικό σύστημα, γι’ αυτό και πληθαίνουν οι φωνές που απαιτούν να διασφαλιστεί η «σταθερότητα».

Εδώ λοιπόν αναλαμβάνει ρόλο η πάντα χρήσιμη σοσιαλδημοκρατία, ώστε να συμβάλλει στην απόσπαση συναίνεσης γύρω από τις στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου, από όσα δηλαδή παρουσιάζονται σαν «εθνικοί στόχοι» και ενώνουν όλα τα αστικά κόμματα.

Αοριστολογίες και αντιδραστικές θέσεις

Αυτά σηκώνει στο λάβαρό του το κόμμα Τσίπρα, γι’ αυτό και δεν είναι τυχαία η στήριξη που λαμβάνει από ισχυρά τμήματα του κεφαλαίου και αστικά ΜΜΕ, εστιάζοντας στα «χαρίσματά» του, στην «επικοινωνιακή δεινότητα», στην «πείρα» από την κυβερνητική του θητεία κ.ο.κ.

Βέβαια, η ίδια η ιδρυτική διακήρυξη της «ΕΛΑΣ» επιβεβαιώνει τον ρόλο που φιλοδοξεί να (ξανα)παίξει ο Αλ. Τσίπρας, επαναλαμβάνοντας τα γνωστά κλισέ για τη «δίκαιη ανάπτυξη», την αναμόρφωση του κράτους, την αντιμετώπιση της διαφθοράς κ.ο.κ. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι στο μακρινό παρελθόν ανήκουν οριστικά ακόμα και τα όποια ριζοσπαστικά συνθήματα επιστράτευε όταν ετοιμαζόταν να κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ το 2012 – 2015.

Ετσι, πλάι στις αοριστολογίες που θα μπορούσαν να περιλαμβάνονται στις διακηρύξεις κάθε αστικού κόμματος, όλο και περισσότερο διατυπώνονται αντιδραστικές θέσεις, φροντίζοντας να ξεκαθαρίσει ότι έχει πάρει οριστικά διαζύγιο με οτιδήποτε μπορεί να θεωρείται ότι είναι «ριζοσπαστικής απόχρωσης».

Εδώ ξεχωρίζει π.χ. ο «μαρτυριάρης» Σιακαντάρης που είναι στέλεχος της «ΕΛΑΣ», ο οποίος αφήνοντας ουσιαστικά ανοιχτό το ενδεχόμενο κυβερνητικών συμπράξεων, ξεκαθάρισε ότι «η δεξιά και η σοσιαλδημοκρατία είναι ιδεολογικοί και πολιτικοί αντίπαλοι και όχι στρατηγικοί (…) πάγια θέση της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας ήταν πως γι’ αυτή στρατηγικός αντίπαλος είναι μόνο αυτοί που αμφισβητούν το πρωτείο της δημοκρατίας».

Κοντά στα παραπάνω, ο Τσίπρας φροντίζει να προβάλλει τη συμβολή του ως πρωθυπουργός στην αναβάθμιση των σχέσεων της Ελλάδας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με την μπαρούφα βέβαια ότι «οι συμφωνίες έγιναν σε μια περίοδο που δεν ήταν πολεμοχαρείς».

Ενεργητικά και με «κάθε διάσταση» με την εμπλοκή

Παρά λοιπόν την προσπάθεια αποπροσανατολισμού από το βασικό περιεχόμενο των διακηρύξεων του κόμματος Τσίπρα, για να στηθούν και οι απαραίτητες κάλπικες διαχωριστικές γραμμές, η στρατηγική σύμπλευση γύρω από όσα καθορίζουν τη ζωή του λαού δεν κρύβεται.

Δείτε ακόμη:

ΕΛ.Α.Σ.: Οι 300+1 της Ιδρυτικής Διακήρυξης- 31 από Τοπική Αυτοδιοίκηση

«Ναι» στην πολεμική εμπλοκή λέει η «ΕΛΑΣ», με μία …ένσταση: Αυτή να γίνεται «ορθότερα» για την εξυπηρέτηση των «εθνικών συμφερόντων», σαν να μην είναι οι προτεραιότητες της αστικής τάξης για τη γεωστρατηγική αναβάθμιση που την οδηγούν στη φωτιά του πολέμου.

Παράλληλα, και με τη διαπάλη ΗΠΑ – ΕΕ να εντείνεται και με τις ασκήσεις ισορροπίας να συνεχίζονται, θυμήθηκε και την «ενεργητική και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», χωρίς βέβαια να κάνει την παραμικρή αναφορά στο ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς της ΕΕ, σε όλα εκείνα δηλαδή που χώνουν με τα μπούνια τη χώρα και τον λαό στους κινδύνους.

Με το χιλιοειπωμένο παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης» για τη θωράκιση της εκμετάλλευσης

Την ίδια στιγμή, το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης για όλους» παραμένει σε πρώτο πλάνο, όταν καθημερινά επιβεβαιώνεται ότι τα καπιταλιστικά κέρδη και οι λαϊκές ανάγκες δεν συναντιούνται πουθενά.

Στην ίδια κατεύθυνση, όπως γίνεται κάθε φορά που η καπιταλιστική οικονομία ζορίζεται, επιστρατεύεται από την «ΕΛΑΣ» η «παραγωγική ανασυγκρότηση» και ο «ριζικός αναπροσανατολισμός» του παραγωγικού μοντέλου. Τα ίδια άλλωστε ακούγονται στα διάφορα φόρουμ, εκεί που οι καπιταλιστές ζητούν κρατική στήριξη των επενδύσεών τους, όπως γίνεται με την πολεμική βιομηχανία.

Πρόκειται για προβληματισμό που απασχολεί την αστική τάξη για την πορεία της καπιταλιστικής οικονομίας, για τους όρους ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας του κεφαλαίου στις πολύ οξυμένες συνθήκες των διεθνών ανταγωνισμών και ανακατατάξεων και την ανάγκη βαθύτερων αντιλαϊκών μέτρων και «διαρθρωτικών προσαρμογών». Ενώ, σε μια δέσμευση προς το κεφάλαιο για τη μοιρασιά της πίτας, ο Τσίπρας επικαλέστηκε «σύγχρονους χρηματοδοτικούς θεσμούς και κανόνες» στις τράπεζες ή αλλού, αφήνοντας προφανώς στο απυρόβλητο τη φοροασυλία τους και πλήθος άλλων παροχών και απαλλαγών.

Με ένα τέτοιο περίγραμμα να καθορίζει τις κινήσεις του, δεν …κοστίζουν και τίποτα οι γενικόλογες δεσμεύσεις για «κανόνες και ουσιαστικές εγγυήσεις για τους εργαζόμενους» ή τα περί «φορολογίας των 20 μεγάλων ομίλων».

Με τα «ιερά και τα όσια» του εχθρικού αστικού κράτος

Στο όνομα της «κοινωνικής συνοχής» και της σταθερότητας των κερδών του κεφαλαίου που σημαίνουν μόνιμη αστάθεια για τον λαό, ο Τσίπρας σαν «δύναμη σταθερότητας» υπερασπίζεται και το αστικό κράτος, υποσχόμενος να …διορθώσει τα «κακώς κείμενα». Έτσι, αποδίδει π.χ. τη «θλιβερή κατάσταση» στη «διαφθορά και την αναξιοπιστία», αναπαράγοντας μάλιστα τις ανησυχίες της άρχουσας τάξης για την «έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς».

Οπότε, το αστικό κράτος δεν είναι εχθρικό για τον λαό ακριβώς επειδή είναι φιλικό για τα κέρδη των ομίλων, αλλά επειδή δεν έχει βρεθεί εκείνος ο «μεσσίας» που θα το μετατρέψει σε «εγγυητή της ασφάλειας των βασικών αγαθών και των δικαιωμάτων των πολιτών», όπως ανέφερε.

Κοντά στα προηγούμενα και οι ψευδαισθήσεις ότι τάχα μπορούν να ανακατανεμηθούν τα κονδύλια του υπερμνημονίου του Ταμείου Ανάκαμψης τάχα «φιλολαϊκά» ή για τη σύσταση νέων «Ταμείων» και για τη συγκρότηση ενός «συνεργατικού κράτους» που θα προστατεύει τα δημόσια αγαθά, είναι μερικές από τις «δεσμεύσεις» του «νέου» κόμματος. Την ίδια στιγμή δεν κάνει βέβαια καμιά αναφορά για κατάργηση αντεργατικών – αντιλαϊκών νόμων.

Με το ΚΚΕ στον αγώνα ενάντια στην κυρίαρχη πολιτική και σε κάθε επίδοξο διαχειριστή της

Τα παραπάνω είναι μερικά ενδεικτικά που αποτυπώνουν τον χαρακτήρα του «νέου» κόμματος.

Σήμερα όμως για τον λαό υπάρχει συσσωρευμένη πείρα, το 2026 δεν είναι ούτε 2012, ούτε 2015. Ειδικά σε αυτές τις συνθήκες μπορεί να κατανοηθεί από πλατύτερα τμήματα του λαού ότι δεν υπάρχει χρόνος για εναπόθεση ελπίδων, ούτε χώρος για προσδοκίες σε κάθε λογής «σωτήρες» που θα φέρουν νέες απογοητεύσεις.

Σήμερα οι εργαζόμενοι μπορούν από καλύτερες θέσεις να διακρίνουν το τι κρίνεται για την ίδια τους τη ζωή. Να διαπιστώσουν ότι το βασικό δίλημμα δεν βρίσκεται στο ποιος θα διαχειριστεί τα επόμενα χρόνια τη βαρβαρότητα, που θα γίνεται ακόμα και πιο άγρια.

Αλλά στο πώς θα ενισχυθεί το ρεύμα αμφισβήτησης, πώς ισχυροποιώντας το ΚΚΕ από τη μία θα αχρηστεύεται κάθε παγίδα και από την άλλη θα ενισχύεται η γραμμή της ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων.

Το κυριότερο είναι σήμερα να συνειδητοποιείται ότι ο καπιταλισμός δεν διορθώνεται, ότι δεν υπάρχει «δίκαιος» και «δημοκρατικός» καπιταλισμός, όπως εδώ και πάνω από έναν αιώνα προσπαθεί να πείσει τον λαό η σοσιαλδημοκρατία. Ότι τελικά μόνο με την ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για να ικανοποιήσουν οι εργαζόμενοι τις ανάγκες τους.

Γι’ αυτό και σήμερα αυτό που κρίνεται δεν είναι απλά το πώς θα απαλλαγεί ο λαός από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και το πώς δεν θα εγκλωβιστεί στα ίδια αδιέξοδα που φέρνει η κυβερνητική εναλλαγή ώστε να εξασφαλίζεται η σταθερότητα του σημερινού σάπιου συστήματος.

Αυτό που κρίνεται είναι το πώς θα δυναμώσει η εργατική – λαϊκή αντιπολίτευση, το πώς τόσο η σημερινή όσο και η επόμενη κυβέρνηση θα νιώθει την «ανάσα» του εργατικού – λαϊκού κινήματος, πώς θα είναι όσο πιο αδύναμη γίνεται.

Κρίνεται τελικά όχι το πώς θα εξουδετερώνεται, αλλά το πώς θα ενισχύεται το κίνημα ανατροπής αυτής της πολιτικής, με κριτήριο τη ζωή που αξίζει στον λαό και τα παιδιά του τον 21ο αιώνα. Σε αυτή την υπόθεση δίνει όλες του τις δυνάμεις το ΚΚΕ, πρωτοστατώντας στους αγώνες του λαού για να φτάσει αυτή η μάχη μέχρι τέλους, στην αλλαγή τάξης στην εξουσία, για την εργατική – λαϊκή εξουσία, που είναι η μόνη πραγματική διέξοδος.»