Ο Στ. Θεοδωράκης παρουσίασε το κυβερνητικό πρόγραμμα του Ποταμιού

Όμως η μέλισσα για να παράγει μέλι θέλει την κυψέλη της. Και τα παλιά κόμματα έχουν πάψει προ πολλού να είναι κυψέλες που παράγουν ιδέες. Τι κάνουμε λοιπόν, τους καλούμε όλους να εγκαταλείψουν τα κόμματα τους και να έρθουν στο Ποτάμι; Όχι. Η κοινωνία όσο έχει ανάγκη ένα μεγάλο και καθαρό Ποτάμι άλλο τόσο έχει ανάγκη από σύγχρονα αριστερά και δεξιά κόμματα. Ίσως βέβαια στην μάχη αυτή με το καινούργιο κάποια κόμματα χαθούν.

Τα κόμματα είναι ζωντανοί οργανισμοί. Γεννιούνται, μεγαλώνουν, ωριμάζουν, αρρωσταίνουν. Και, δυστυχώς, για τα ίδια, κάποτε πεθαίνουν. Πέθαναν ακόμη και κόμματα ιστορικά, που δέθηκαν σφιχτά με την ιστορία του τόπου, ακόμη και οι Φιλελεύθεροι του Ελευθερίου Βενιζέλου, ακόμη και η ΕΡΕ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Έτσι η ζωή προχωράει.

Ποιο είναι όμως το Ποτάμι και τι θέλει από την ζωή μας.

Το Ποτάμι είναι ένα κίνημα που δεν έχει προλάβει να γίνει κόμμα. Και δεν θα γίνει κόμμα. Ένα Κίνημα που δεν έχει μέλη να βολέψει. Ένα Κίνημα που δεν έχει σκιώδεις υπουργούς. Ένα Κίνημα που δεν το ταΐζουν τα συμφέροντα και δεν εξυπηρετεί συντεχνίες.

Η αλήθεια δεν βρίσκεται μέσα στις οργανώσεις του Ποταμιού, άλλωστε δεν διαθέτουμε ούτε καν γραφεία. Διαθέτουμε όμως εκατοντάδες αυτόνομες ομάδες εθελοντών που συζητούν, δρουν και είναι ένα με την κοινωνία. Είμαστε το τελευταίο γέννημα της κοινωνίας. Που ήρθε να αμφισβητήσει ένα σύστημα που έμοιαζε παντοδύναμο. Και αν υπάρχει κάτι που με ενοχλεί ακόμη όταν μου το λένε είναι: «μα με ποιους πας να τα βάλεις»!

Ε λοιπόν δεν είναι ανίκητοι. Οι 400.000 ψήφοι μέσα σε 88 μέρες το φανερώνουν. Και η παρουσία μας αυτόν τον Σεπτέμβρη το αποδεικνύει. Δεν έχουμε βουλευτές, δεν είμαστε στα παράθυρα, δεν έχουμε προστάτες να μας σπρώχνουν και το Ποτάμι φουσκώνει.

Αυτό το Κίνημα λοιπόν μπορεί να είναι η λύση. Η λύση για τις λύσεις, η λύση για τα πρόσωπα.

Γιατί εδώ θα πρέπει να το παραδεχτούμε. Τα πιο άξια στελέχη της κοινωνίας βρίσκονται κατά κανόνα μακριά από το κομματικό σύστημα. Μακριά από τους κομματικούς μηχανισμούς. Το Ποτάμι θα φέρει αυτούς τους άξιους μπροστά. Και θα τους κάνει κυβερνήτες αν χρειαστεί στα μικρά και μεγάλα πλεούμενα της καθημερινότητας.

Δεν θα γίνουμε εμείς υπουργοί, είπα και κάποιοι ξαφνιάστηκαν αλλά δεν θα σηκώσουμε και ψηλά τα χέρια μπροστά στα πρωτοπαλίκαρα του παλιού συστήματος. Η συμφωνία για τα πρόσωπα είναι τόσο σημαντική όσο και η συμφωνία για τις λύσεις. Μικρός τόπος η Ελλάδα και γνωριζόμαστε. Φαίνονται οι ακροδεξιοί, οι σταλινικοί, οι απαίδευτοι, οι ανυποψίαστοι για το δράμα μιας κοινωνίας αλλά και για την δύναμη μιας κοινωνίας και αυτοί μαζί μας δεν θα κυβερνήσουν ποτέ. Δεν θα πάρουμε δηλαδή την χώρα από τα χέρια του παλαιοκομματισμού για να την παραδώσουμε στα χέρια ενός νέου παλαιοκομματισμού.

Θα μου πεις βιάζεσαι. Ναι βιαζόμαστε γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να περιμένει. Η ανικανότητα των κομμάτων εξουσίας παρέδωσε τη χώρα στο ΔΝΤ και το Μνημόνιο. Και θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Η ευθύνη τους είναι διπλή. Ήξεραν ότι πηγαίναμε στον γκρεμό αλλά δεν ήθελαν να διακόψουν το πάρτι. Γιατί περνούσε καλά η παρέα τους. Και μετά όταν τα φώτα έσβησαν δεν ήξεραν ούτε καν που είναι οι πρίζες. Και άρχισαν να παρακαλούν τους ξένους να τους δώσουν λύσεις. Δεν είχαν κανένα σχέδιο. Αντέγραφαν και υπάκουαν. Αντί να φτιάξουν ένα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, ένα πατριωτικό σχέδιο δράσης έγιναν μαθητές του ΔΝΤ και των υφυπουργών της Μέρκελ.

Και από κοντά η αριστερά. Στην δική της άγνοια στην δική της αμηχανία βρήκε καταφύγιο στο παρελθόν. Να γυρίσουμε πίσω, τότε που ξεκινούσε το πάρτι να γίνουμε και εμείς οι ήρωες της μιας βραδιάς.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε φόροι και μειώσεις από την μια μεριά – διαδηλώσεις από την άλλη.

Και ποια είναι η Ελλάδα σήμερα μετά από τόσα χρόνια στερήσεων;

Η Ελλάδα σήμερα είναι η χώρα με την μεγαλύτερη ανισότητα στην ΕΕ μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών.

Είμαστε η χώρα που οι ίδιοι οι πολίτες της θεωρούν ότι η διαφθορά είναι παντού. Οι χειρότεροι στη διαφθορά στην Ευρώπη. Όλα αυτά φυσικά έχουν αντίκτυπο στην οικονομία. Είμαστε η προτελευταία χώρα στην Ευρωπαική Ένωση (λίγο πάνω από την Ρουμανία) στο επιχειρηματικό περιβάλλον σύμφωνα με την έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της σημερινής Ελλάδας.

Και αυτήν την πραγματικότητα, το Ποτάμι θέλει να την αλλάξει.