Νέος Κώδικας -Συμβασιούχοι δύο ταχυτήτων: Τι (δεν) απαντά ο Λιβάνιος

Με νέες αλλαγές κατέφθασε η πολυσυζητημένη διάταξη-επίγονος του νόμου “Βορίδη”  του νέου Κώδικα που έρχεται να θεσπίσει το πλαίσιο της υποχρεωτικής άσκησης ενδίκων μέσων από τους δημάρχους κατά των συμβασιούχων που διεκδικούν τη μονιμοποίησή τους.

Παρά το γεγονός ότι η αρχική διάταξη αμβλύνθηκε ως προς την υποχρεωτική παρουσία δικηγόρων του Δημόσιου (σ.σ. πλέον υποχρεωτική θα είναι μόνο η κατάθεση των απόψεων των υπουργείων Εσωτερικών και Οικονομικών) στις δίκες προσδιορισμού ή μετατροπής της διάρκειας των εργασιακών σχέσεων που έρχεται να “φρενάρει” την παραμονή των συμβασιούχων με δικαστικές αποφάσεις στις υπηρεσίες τους, η διάταξη φέρει και μία νέα αλλαγή.

Στην παράγραφο 4 του άρθρου 731 καθορίζονται οι κατηγορίες δημοτικών υπαλλήλων στις οποίες δεν ασκούνται υποχρεωτικά εφέσεις. Σε αυτή την κατηγορία κατατάσσονται οι υπάλληλοι που έχουν “προσληφθεί και απασχολούνται σε κοινωνικές, τεχνικές, πολιτιστικές και ανταποδοτικές υπηρεσίες, καθώς και σε υπηρεσίες πρασίνου και αθλητισμού, εφόσον οι εργαζόμενοι αυτοί έχουν απασχοληθεί από 1ης.1.2023, τουλάχιστον δύο (2) έτη συνολικά κατά τη δημοσίευση του παρόντος”.

Η διπλή διάκριση

Εν προκειμένω προκύπτει μια ευρεία δεξαμενή εργαζομένων απολαμβάνουν της ασυλίας των υποχρεωτικών εφέσεων σε περίπτωση θετικής πρωτόδικης απόφασης δικαστηρίου, ενώ από την ασυλία αυτή δεν προστατεύονται διοικητικοί υπάλληλοι της λ.χ. Οικονομικής Υπηρεσίας (κατηγορίες Διοικητικού Λογιστικού και Διοικητικού Οικονομικού). Αποτέλεσμα αυτού είναι μια δυσμενής διάκριση εις βάρος των υπαλλήλων που στελεχώνουν τις κρίσιμες αυτές υπηρεσίες, από την οποία προκύπτουν ζητήματα συνταγματικότητας, με την έννοια της ανισότητας που δημιουργεί ο νόμος.

Επιπλέον, με τη συγκεκριμένη διάταξη θεσμοθετείται και δεύτερη διάκριση μεταξύ των εργαζομένων. Συγκεκριμένα, προβλέπεται η υποχρεωτική άσκηση έφεσης σε περίπτωση που ο συμβασιούχος, οποιασδήποτε κατηγορίας, στο δήμο, ο οποίος θα δικαιωθεί πρωτόδικα, δεν συμπληρώνει τα δύο έτη διαρκούς απασχόλησης.

Οι αποκαλυπτικοί διάλογοι

Το θέμα αυτό τέθηκε από το aftodioikisi.gr στη σημερινή παρουσίαση του Κώδικα από τον κ. Λιβάνιο με το διάλογο του δημοσιογράφου (Δ) με τον Υπουργό (Υ) που ακολουθεί να είναι αποκαλυπτικός για τη στάση του τελευταίου.

(Δ): Κάνατε μια παραπομπή στο άρθρο 138 που αφορά στην ουσία τη γνωστή διάταξη “Βορίδη”. Εδώ πέρα, η διάταξη, προχωράει σε ένα διαχωρισμό, όπου στην ουσία δεν ασκείται υποχρεωτικά έφεση σε όσους δεν είναι σε κοινωνικές, τεχνικές, πολιτιστικές και ανταποδοτικές υπηρεσίες. Ποιοι απομένουν στους οποίους ασκείται υποχρεωτικά έφεση; 

(Υ): Δεν το γνωρίζω. Εγώ έγραψα ποιοι κλάδοι παίρνουν εξαίρεση από την υποχρεωτικότητα της έφεσης. Δεν ξέρω αν υπάρχουν άλλοι!!

(Δ): Ενδεχομένως, ας πούμε ένας διοικητικός-οικονομικός ή διοικητικός-λογιστικό δεν εμπίπτει στην ίδια κατηγορία ωστόσο. Με αποτέλεσμα δημιουργείται ένας ενδεχόμενος διαχωρισμός. Δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα σε αυτό; Μία διάκριση που πηγάζει από που; Και εμφανίζεται γιατί; Να φέρω και ένα παράδειγμα για να γίνω πιο κατανοητός. Άμα πάμε στο δικαστήριο εγώ και εσείς και δικαιωθούμε πρωτόδικα, μετά ο Δήμος υποχρεούται να ασκήσει έφεση σε εμένα που είμαι διοικητικός στην καθαριότητα, ενώ σε εσάς που είστε στο οικονομικό δεν θα υποχρεωθεί.

(Υ) Το αντίθετο.

Δείτε ακόμη:

Μητσοτάκης: Παίρνουμε τις πολεοδομίες από τους δήμους και εξαιτίας της διαφθοράς

Παναγιώτης Γιαννάκης: Δήμος τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη

(Δ) Ναι, τέλος πάντων. Και πάλι υπάρχει μια διάκριση. 

(Υ): Εεε.. τη συζητήσαμε, την είπαμε αναλυτικά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο. 

(Δ): Δεν τίθεται όμως ένα θέμα συνταγματικότητας άμα υπάρχει μια διάκριση;.

(Υ): Δεν στερείται τη δικαστική προστασία από κανέναν. Αν οποιοσδήποτε κρίνει ότι μπορεί να απευθυνθεί στο δικαστήριο, μπορεί. 

(Δ): Όμως η υποχρεωτικότητα σε σχέση με την έφεση….

(Υ): …Δεν πρέπει όμως και το δικαστήριο να κρίνει τη σχέση; Το Εφετείο για παράδειγμα. Μόνο το Πρωτοδικείο είναι σ’ αυτή τη ζωή;

(Δ): Ναι αλλά στη μια περίπτωση είναι υποχρεωτική (σ.σ. έφεση) στην άλλη όχι…

(Υ): Στη μια περίπτωση, για συγκεκριμένους λόγους που έχουν αναλυθεί, έγινε αυτή η εξαίρεση. Αλλά δεν μπορεί να γίνει η εξαίρεση, ούτε καθολική, ούτε χωρίς κανένα Εφετείο.