Απελευθέρωση της Αθήνας: 81 χρόνια από την πτώση της ναζιστικής σημαίας στην Ακρόπολη (φωτό)
Συμπληρώνονται σήμερα 81 χρόνια από τις 12 Οκτωβρίου 1944, την ημέρα που η Αθήνα λυτρώνεται από τον γερμανικό ζυγό και γιορτάζει στους δρόμους τη μεγάλη της απελευθέρωση.
Εκείνη τη μέρα, για λίγες πολύτιμες ώρες, οι Αθηναίοι νιώθουν όχι μόνο ελεύθεροι, αλλά και ενωμένοι, αφήνοντας στην άκρη όσα τους χώριζαν — μια ενότητα, δυστυχώς, που δεν κράτησε για πολύ.
Οι γερμανικές δυνάμεις είχαν αρχίσει να αποχωρούν ήδη από τις 5 Οκτωβρίου, ωστόσο τα εναπομείναντα στρατεύματα συνέχιζαν να προκαλούν ανησυχία στους κατοίκους και να προχωρούν σε δολιοφθορές. Από το προηγούμενο κιόλας βράδυ, η είδηση της απελευθέρωσης διαδιδόταν από τα «χωνιά» της Αντίστασης, όμως οι περισσότεροι Αθηναίοι παρέμεναν επιφυλακτικοί, περιμένοντας να το δουν με τα μάτια τους.

Το ξημέρωμα της 12ης Οκτωβρίου βρίσκει τους πάντες αμήχανους αφού τα έκτακτα παραρτήματα των εφημερίδων και εκείνες του τοίχου, αναγγέλλουν ένα γεγονός που δεν έχει ακόμα συμβεί. Σύμφωνα με το μέλος της προσωρινής κυβερνητικής επιτροπής Θεμιστοκλή Τσάτσο «…ο κόσμος έκαμνε τον σταυρόν του και οι διαβάτες κλαίοντες ησπάζοντο αλλήλους, αλλά κανείς ακόμη δεν εζητωκραύγαζε. Φόβος συνείχε τας ψυχάς, κληρονομία του παρελθόντος και διαίσθησις του μέλλοντος».
Χρειάζεται να φτάσει 9 το πρωί, να ξεκινήσει επίσημα η γερμανική αποχώρηση για να αρχίσουν να ελευθερώνονται από τα δεσμά οι σκλαβωμένες ψυχές. Το κατέβασμα του αγκυλωτού σταυρού που μολύνει τον ιερό βράχο της Ακρόπολης και η έπαρση της ελληνικής σημαίας, δίνουν το σύνθημα για το πάνδημο ξέσπασμα. Οι καμπάνες της πρωτεύουσας και των προαστίων της, καλούν τον κόσμο να βγει στους δρόμους και αυτός ανταποκρίνεται «σαν έτοιμος από καιρό», συμμετέχοντας με κάθε τρόπο. Συνθήματα, γέλια, κλάματα χορός και τραγούδια σε ρυθμούς που δίνουν αυτοσχέδιες ορχήστρες, ενώ μεμονωμένοι μουσικοί παίζουν εναλλάξ τον Εθνικό ύμνο, το «Κορόιδο Μουσολίνι» και αντάρτικα τραγούδια.

Είναι τέτοια η λαχτάρα των κατοίκων για ελευθερία, που παρά τη διάχυτη ανασφάλεια για το τι ακολουθεί τη γερμανική αναχώρηση, επικρατεί υποδειγματική τάξη. Ο Γιώργος Θεοτοκάς γράψει στο ημερολόγιο του :«Από την πρώτη στιγμή επικράτησε κλίμα γενικής συναδέλφωσης.

Το πλήθος δεν είχε όρεξη να θυμηθεί τα εμφύλια πάθη που το χώριζαν θανάσιμα ως χθες και που μπορεί αύριο να το ξαναχωρίσουν. Το γύρισε στο κέφι στο ρωμαίικο γλέντι». Δρόμοι, ταράτσες, μπαλκόνια κατακλύζονται από γελαστά πρόσωπα, ενώ άλλοι παραμένουν βουβοί και συγκινημένοι σκεφτόμενοι όσους χάθηκαν στην κατοχική καταχνιά. Στους γεμάτους από συνθήματα λύτρωσης τοίχους εμφανίζονται κάποια ανορθόγραφα καλωσορίσματα στα Αγγλικά για τα πρώτα συμμαχικά στρατεύματα που φτάνουν στην πόλη.
Προτεινόμενα άρθρα






