Κολομβία: Street art με τη συνδρομή της Αυτοδιοίκησης (φωτο)

Δεν ήταν μόνο το εξαιρετικό σε οργάνωση και παρουσίαση Μουσείο του Χρυσού. Ήταν ότι περπατώντας άρχισα να ανακαλύπτω εκπληκτικά έργα τέχνης στην πάλαι ποτέ υποβαθμισμένη αυτή γειτονιά της πόλης. Τα έργα αυτά ήταν αποτυπωμένα σε προσόψεις σπιτιών, μαγαζιών, καφέ και απεικόνιζαν όψεις της καθημερινότητας με σκηνές από τον φυσικό πλούτο της χώρας, τον πολιτισμό των αυτοχθόνων, την ιστορία της. Ήταν σαν να βρέθηκα σε μια υπαίθρια Πινακοθήκη.

Η Candelaria όπως με ενημέρωσαν σε ένα χώρο εναλλακτικής πολιτιστικής έκφρασης που κάθισα να πιω τον καφέ μου, μέσω της Τέχνης του Δρόμου είχε αλλάξει χαρακτήρα. Εκεί που πριν κάποια χρόνια όλοι την απέφευγαν σαν μια κακόφημη περιοχή που ανθούσε η εγκληματικότητα τώρα ήταν η πιο trendy γειτονιά για ντόπιους και ξένους με όμορφα στέκια για να πιεις τον καφέ σου, να φας κάποιο γεύμα και το βράδυ να απολαύσεις κολομβιάνικη salsa πίνοντας το ποτό σου. Τις επόμενες μέρες το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε όταν επισκέφτηκα κάποιες από τις Κομούνες της στην Μπογκοτά και στο Medellín, καθώς και το κέντρο του Cali. Ειδικά στις Κομούνες ήταν αξιοθαύμαστο. Οι φτωχογειτονιές της, εκεί που κάποτε ανθούσε η εγκληματικότητα και τα καρτέλ στρατολογούσαν κόσμο καθώς και οι δεξιές παραστρατιωτικές ομάδες και οι αριστεροί αντάρτες εύρισκαν τους οπαδούς τους τώρα γεννιέται ένας άλλος κόσμος.

Στην Cali που επισκέφτηκα την Κομμούνα 20 και την γειτονιά του Siloe χάρη στον ξεναγό μου τον Víctor Pérez έμαθα και την ιστορία αυτής της περιοχής. Όταν δημιουργήθηκε στα 1910 που άρχισε να λειτουργεί ένα ανθρακωρυχείο εκεί μαζεύτηκε πολύς κόσμος. Όμως στη συνέχεια το ανθρακωρυχείο έκλεισε, έπεσε ανεργία και πείνα και τι πιο εύκολο να στρατολογήσουν κόσμο τα καρτέλ. Όμως σήμερα μετά και τη λειτουργία του τελεφερίκ που την συνδέει με το κέντρο της πόλης καλλιτέχνες με την οικονομική στήριξη από την τοπική αυτοδιοίκηση, που συγχρόνως έχει επενδύσει σε προγράμματα εκπαίδευσης, πολιτιστικής έκφρασης και αθλητισμού τα πράγματα αλλάζουν. Τώρα και ο τουρισμός φθάνει στην περιοχή και οι ίδιοι οι νέοι βλέπουν με άλλο τρόπο τη ζωή τους και τις γειτονιές τους.

Το ίδιο συμβαίνει και στο Medellín όπου επισκέφτηκα την γνωστή πλέον Κομμούνα 13 όπου εκτός από την Τέχνη του Δρόμου που επίσης επιδοτείται από τις τοπικές αρχές έχει αναπτυχθεί και κάποια μικρή οικονομική δραστηριότητα και οι τουρίστες έρχονται να πιουν το ποτό τους να αγοράσουν κάποια αναμνηστικά και να θαυμάσουν κάποιες μεγάλων διαστάσεων τοιχογραφίες που κοσμούν την περιοχή. Τοιχογραφίες συνήθως με κάποιο πολιτικό, κοινωνικό και οικολογικό περιεχόμενο που περνούν μηνύματα και στην νεολαία της περιοχής. Οι ντόπιοι εξ άλλου είναι δεκτικοί στο άνοιγμα αυτό, κρατούν καθαρούς τους δρόμους τους, σου χαμογελούν και σε καλωσορίζουν, ενώ νεανικά συγκροτήματα παίζουν κολομβιάνικη χιπ χοπ.

Ένας άλλος άνεμος πνέει στη χώρα κι αυτό το βλέπεις ολοκάθαρα και είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Καταλυτικό ρόλο έχει παίξει σ’ αυτή τη νέα φιλοσοφία και πρακτική η κεντροαριστερή κυβέρνηση της Κολομβίας και ο Πρόεδρος της χώρας ο Pedro (κάποτε κι αυτός αριστερός αντάρτης) που αντιλαμβάνονται πόσο σημαντικό είναι για την φτωχή νεολαία να βρίσκει άλλες διεξόδους ώστε να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο της βίας και των ναρκωτικών.