ΠΑΣΟΚ: Οι δημοσκοπήσεις, η εσωστρέφεια και η αμφισβήτηση Ανδρουλάκη
Παρά την προσπάθεια ψυχολογικής τόνωσης των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, που σε μεγάλο βαθμό επετεύχθη, από την Διάσκεψη των Τομέων του Κινήματος που έλαβε χώρα στο ΣΕΦ, έλειπε ένα κρίσιμο στοιχείο: Το πάθος για τη δυνατότητα ανάκτησης της εξουσίας στις επόμενες εκλογές. Η ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη χαρακτηρίστηκε μεν από μία ενωτική διάθεση, μόνο κάτω από τις γραμμές ή μέσα από μία διπλή ανάγνωση υπήρχαν αιχμές για την στάση στελεχών του ΠΑΣΟΚ όμως ούτε καν ο ίδιος ανέφερε τις λέξεις “νίκη” και “πρωτιά” όταν στο κλείσιμο της παρέμβασής του μίλησε για μία “αξιόπιστη προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης”.
Μάλιστα εκτίμησε ότι εάν οι θέσεις του ΠΑΣΟΚ φθάσουν το επόμενο διάστημα σε κάθε σπίτι “να είστε σίγουροι ότι θα είμαστε η μεγάλη έκπληξη των επόμενων εκλογών”. Το σημείο-κλειδί της συγκεκριμένης φράσης είναι η λέξη “έκπληξη”. Λίγους μόλις μήνες πριν στην Χαριλάου Τρικούπη η πλειονότητα του ΠΑΣΟΚ πίστευε ότι εφόσον το κίνημα θα έφτανε στο 20% με ανοδικές τάσεις στις δημοσκοπήσεις, θα είχε τη δυνατότητα να διεκδικήσει ισάξια και με πολλές πιθανότητες τη διακυβέρνηση της χώρας απέναντι σε μία Νέα Δημοκρατία που καταγράφει απώλειες σε σημαντικά στοιχεία που αφορούν είτε τις επιδόσεις και τη δημοφιλία της είτε την προσωπική φθορά του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι ευχές και οι εκτιμήσεις ότι το ΠΑΣΟΚ προσεχώς θα εισακουστεί από την κοινωνία και θα εκπληρώσει τον διακηρυγμένο στόχο του για επαναφορά σε κυβερνητική τροχιά, αποτελώντας τον μόνο εναλλακτικό πόλο εξουσίας απέναντι στην κυβέρνηση, όχι μόνο δεν επαληθεύονται, αλλά αυτή τη στιγμή φαίνονται σαν απολύτως μη πειστικός πολιτικός βολονταρισμός.
Η “στασιμότητα” των δημοσκοπήσεων
Οι δημοσκοπήσεις προοιωνίζονται έναν πολύ δύσκολο και ανηφορικό δρόμο για το κόμμα που βρέθηκε στην αξιωματική αντιπολίτευση ελέω της διάσπασης ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ από τον Κασσελάκη αλλά, τουλάχιστον στις δημοσκοπήσεις, ήταν όντως δεύτερο, ευθυγραμμιζόμενη δηλαδή η σειρά της κοινοβουλευτικής του κατάταξης με την κοινωνική του απήχηση.
Το κόμμα κατά κάποιο τρόπο “επαναπαύτηκε” για ένα διάστημα και έδειχνε μια εικόνα αδράνειας, περιμένοντας τη φθορά της ΝΔ να έρθει σαν “ώριμο φρούτο” που θα πέσει μόνο του από το δέντρο. Η κοινωνική έκρηξη των Τεμπών ωστόσο ήρθε να συμπαρασύρει το κόμμα, το οποίο σε όλες τις δημοσκοπήσεις καταγράφεται στη τρίτη θέση, ατενίζοντας από απόσταση την Πλεύση Ελευθερίας.
Παράλληλα, σε όλες τις δημοσκοπήσεις η δημοφηλία του Νίκου Ανδρουλάκη καταγράφεται σε χαμηλά επίπεδα όπως επίσης και η ικανότητα του για την πρωθυπουργία. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν εμπνέει τον κόσμο ενώ φαίνεται πως ίσως και να έχει “κουράσει” μετά από τέσσερα χρόνια στην προεδρία του κόμματος.
Εσωστρέφεια και αμφισβήτηση του Προέδρου
Η κατάσταση αυτή πυροδοτεί γκρίνιες και εσωστρέφεια στη Χαριλάου Τρικούπη όπου ο εκνευρισμός και η αμοιβαία καχυποψία κυριαρχούν. Τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ “περιμένουν” στη γωνία οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι, εκείνοι εν πάση περιπτώσει που διαφωνούν με τα πασοκικά προτάγματα επί των ημερών του, περί “αυτόνομης πορείας”. Χρεώνουν στον πρόεδρό τους “θολό στίγμα” και κάτι ακόμα πιο προσβλητικό για τον ίδιο, δεδομένης της θέσης του: “Θέλει ένα μικρό ΠΑΣΟΚ, αρκεί να είναι απολύτως ελεγχόμενο από τον ίδιο”.
Τις αιτιάσεις αυτές δεν τις απορρίπτουν απλώς από τη Χαριλάου Τρικούπη οι στενοί συνεργάτες του Νίκου Ανδρουλάκη. Πυκνώνουν οι φωνές και οι διαρροές από αυτή την πλευρά ότι ο ίδιος, ούτε λίγο ούτε πολύ, “τρέχει μόνος” και κανείς δεν λειτουργεί ως πομπός των θετικών ειδήσεων και πρωτοβουλιών που παράγει το ΠΑΣΟΚ.
Πρόκειται για τα ίδια στελέχη που διαβλέπουν συντονισμένο σχέδιο αμφισβήτησής του, υποβοηθούντων μάλιστα τινών ΜΜΕ. Εξού και διάλεξε να πέσει βαρύς ο “πέλεκυς” για την Κατερίνα Μπατζελή, την οποία διέγραψε για έναν χρόνο.
Μήνυμα εύληπτο προς ενδιαφερομένους: Όστις ακολουθήσει “υπονομευτικές” ατραπούς θα απομακρύνεται με συνοπτικές διαδικασίες (σ.σ. και “θεσμικές” βεβαίως, όπως με το “πειθαρχικό”, το οποίο ελέγχεται στη συντριπτική του πλειοψηφία από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ).
Η κατάσταση αυτή ωστόσο δεν αποπνέει τίποτα το θετικό για το κόμμα, καθώς ενισχύει την εικόνα στασισμότητας που το διακατέχει τους τελευταίους μήνες ενώ ακόμα και οι όποιες θετικές πρωτοβουλίες αναλαμβάνει (πχ για το στεγαστικό και το σιδηρόδρομο) επισκιάζονται από τα εσωκομματικά “μαχαιρώματα”. Εν ολίγοις τα πράγματα είναι σκούρα για τον Νίκο Ανδρουλάκη ο οποίος καλείται να βρει τη “χρυσή τομή” μεταξύ της ενότητας και της φυγής προς τα μπρος και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα, πριν να είναι πολύ αργά για τον ίδιο.
Προτεινόμενα άρθρα
Σχετικά άρθρα
