Δικαιώθηκε από το Πρωτοδικείο δημοτική υπάλληλος που υπέστη εργατικό ατύχημα

Με την παρούσα απόφαση (ΜονΠρΑθ 847/2023) δικαιώνεται σε πρώτο βαθμό η ενάγουσα, εργαζόμενη στο καθ’ ου ΝΠΔΔ, για εργατικό ατύχημα το οποίο έλαβε χώρα εξαιτίας παράλειψης του τελευταίου να αντικαταστήσει ακατάλληλο κάδο απορριμμάτων που συνιστά εξοπλισμό εργασίας. Είναι εύλογο ότι η παθούσα υπαγόμενη στο ΙΚΑ έλαβε αποζημίωση εξ’ αυτού για το διαπραχθέν εργατικό ατύχημα. Αρχικά, το δικαστήριο έκρινε ότι εάν ο παθών από ατύχημα, που προκλήθηκε εξαιτίας βίαιου συμβάντος κατά την εκτέλεση της εργασίας του, υπάγεται στην υποχρεωτική ασφάλιση του ΙΚΑ, ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση προς αποζημίωση του εργαζομένου, δηλαδή απαλλάσσεται τόσο από την ευθύνη προς αποζημίωση σύμφωνα με τις διατάξεις του κοινού δικαίου (Αστικού Κώδικα), όσο και από την προβλεπομένη, κατά τις διατάξεις του Ν. 551/1915, ειδική αποζημίωση.

Εντούτοις, ορθώς επεσήμανε ότι η κατά τα ανωτέρω απαλλαγή του εργοδότη δεν αφορά και την καταβολή χρηματικής ικανοποίησης κατά τις διατάξεις του κοινού δικαίου προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που ο παθών υπέστη από το ατύχημα, όταν το ατύχημα προκλήθηκε από πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν προσώπων, ανεξαρτήτως του εάν έχουν καταβληθεί οι οφειλόμενες εκ του νόμου εισφορές στον ασφαλιστικό οργανισμό, εφόσον αυτές είναι απαιτητές από τον εργαζόμενο παθόντα (ΕφΑθ 9160/2001, ΕλλΔνη 2003). Για τη χορήγηση της αποζημίωσης αυτής αρκεί να συνετέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν προσώπων, με την έννοια του άρθρου 914 του ΑΚ. Συνεπώς, συντρεχουσών των προϋποθέσεων αναγνώρισης της υποχρέωσης αποζημίωσης που θεμελιώνεται στο 932 ΑΚ -ιδίως της υπαιτιότητας του καθ’ ου Δήμου να αντικαταστήσει τον ελαττωματικό κάδο απορριμμάτων που προκάλεσε το ατύχημα- το εναγόμενο ΝΠΔΔ υποχρεώθηκε στην καταβολή της εν λόγω αποζημίωσης.

Η εταιρία μας αναλαμβάνει πάσης φύσεως υποθέσεις όχι μόνο από εργατικά και άλλα ατυχήματα αλλά και κάθε ζήτημα που αφορά τις σχέσεις των υπαλλήλων με τις δημοτικές και περιφερειακές αρχές. Βρισκόμαστε στο πλάι κάθε εργαζομένου και πολίτη παρέχοντας στο μέγιστο βαθμό υψηλού επιπέδου νομικές υπηρεσίες τόσο σε συμβουλευτικό όσο και σε δικαστικό επίπεδο. Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να μεταβείτε στην ιστοσελίδα μας https://www.papaelias.com/index.php/el/.

Ε.ΑΡΣΕΝΟΠΟΥΛΟΥ – ΠΑΠΑΗΛΙA Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω

Αριθμός απόφασης

847/2023

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τον Δικαστή …….., Πρωτόδικη, τον οποίο όρισε ο Πρόεδρος του Τριμελούς Συμβουλίου Διοίκησης και τη Γραμματέα ……

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του την 2α-12-2022 για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

ΤΗΣ ΕΝΑΓΟΥΣΑΣ : …….…., κατοίκου, η οποία παραστάθηκε δια της πληρεξούσιας Δικηγόρου της, Ελένης Αρσενοπούλου – Παπαηλία (AM ΔΣΑ ….).

ΤΟΥ ΕΝΑΓΟΜΕΝΟΥ : Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία «Δήμος…..» που εδρεύει στην ……, οδός …….. αρ. …., με Α.Φ.Μ. ……, όπως νομίμως εκπροσωπείται, ο οποίος εκπροσωπήθηκε στο Δικαστήριο δια της πληρεξούσιας Δικηγόρου του, ………………..

Η ενάγουσα ζητά να γίνει δεκτή η από …. και με ……. αγωγή της, η οποία με την υπ’ αριθμ. …. απόφαση του Δικαστηρίου παραπέμφθηκε να εκδικαστεί κατά την προσήκουσα ειδική διαδικασία των περιουσιακών – εργατικών διαφορών και η οποία επανήλθε προς συζήτηση με την από …… κλήση της, η οποία προσδιορίστηκε για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης στο ακροατήριο οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων ανέπτυξαν προφορικά τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν δεκτά όσα αναφέρονται στα πρακτικά και στις προτάσεις τους.

Δείτε ακόμη:

Στις απεργιακές κινητοποιήσεις οι Επιτυχόντες του Γραπτού Διαγωνισμού ΑΣΕΠ 2Γ/2022

ΔΥΠΑ: Εκδήλωση για το Ευρωπαϊκό Έτος Δεξιοτήτων στις 4/3

ΑΦΟΥ ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 34§2 και 60§3 του A.N. 1846/1951 “Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων” συνάγεται ότι εάν ο παθών από ατύχημα, που προκλήθηκε εξαιτίας βίαιου συμβάντος κατά την εκτέλεση της εργασίας του, υπάγεται στην υποχρεωτική ασφάλιση του ΙΚΑ, δηλαδή εάν το ατύχημα συνέβη στον τόπο εργασίας του που βρίσκεται στην ασφαλιστική περιοχή του ΙΚΑ (η ασφάλιση του ΙΚΑ επεκτάθηκε σε όλη την επικράτεια με το άρθρο τρίτο του Ν.1305/1982), ανεξαρτήτως του εάν κατά το χρόνο του ατυχήματος ο παθών είχε πράγματι ασφαλισθεί ή όχι στο ΙΚΑ, ο εργοδότης απαλλάσσεται από κάθε υποχρέωση προς αποζημίωση του εργαζομένου, δηλαδή απαλλάσσεται τόσο από την ευθύνη προς αποζημίωση σύμφωνα με τις διατάξεις του κοινού δικαίου (Αστικού Κώδικα), όσο και από την προβλεπομένη, κατά τις διατάξεις του Ν. 551/1915, ειδική αποζημίωση, ακόμη και εάν το ατύχημα οφειλόταν στο ότι δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις νόμων, διαταγμάτων ή κανονισμών σχετικών με τους όρους ασφαλείας των εργαζομένων. Μόνο αν το ατύχημα οφείλεται σε δόλο του εργοδότη ή προσώπου που έχει προστηθεί από τον εργοδότη, ο τελευταίος έχει την υποχρέωση να καταβάλει στον παθόντα εργαζόμενο την από το άρθρο 34 παρ. 2 του A.N. 1846/1951 διαφορά μεταξύ του ποσού της, σύμφωνα με το κοινό δίκαιο, αποζημίωσης και του ολικού ποσού των παροχών, που λόγω του ατυχήματος το ΙΚΑ χορηγεί στον εργαζόμενο. Η κατά τα ανωτέρω απαλλαγή του εργοδότη δεν αφορά όμως και την καταβολή χρηματικής ικανοποίησης κατά τις διατάξεις του κοινού δικαίου προς αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που ο παθών υπέστη από το ατύχημα (ή, σε περίπτωση θανάτου, προς αποκατάσταση της ψυχικής οδύνης των συγγενικών του προσώπων), όταν το ατύχημα προκλήθηκε από πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν προσώπων και, επομένως η απαλλαγή αυτή χωρεί και στην περίπτωση της ειδικής αμελείας, κατά την οποία το ατύχημα έγινε, γιατί δεν τηρήθηκαν οι διατάξεις ισχυόντων νόμων, διαταγμάτων ή Κανονισμών περί των όρων ασφαλείας, πλην της περίπτωσης της εκ δόλου παραβίασης των διατάξεων για τους όρους ασφαλείας (ΟλΑΠ 1117/1986, ΝοΒ 1987.1186 ·ΑΠ 569/2001, ΔΕΝ 2002.231 ’Ζερδελής, ΕργΔ, δ’έκδ. — 2019, σ. 955 ’Κουκιάδης, ΕργΔ, 2006, σ. 517 – βλ. πάντως ΑΠ 220/2021, Νομος). Επομένως, για να δικαιούται ο παθών σε εργατικό ατύχημα χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης (ή, σε περίπτωση θανάτου του, οι συγγενείς του χρηματική ικανοποίηση, λόγω ψυχικής οδύνης), αρκεί να συνετέλεσε στην επέλευση του ατυχήματος πταίσμα του εργοδότη ή των προστηθέντων από αυτόν προσώπων, με την έννοια του άρθρου 914 του ΑΚ, δηλαδή αρκεί να συντρέχει οποιαδήποτε αμέλεια αυτών και όχι μόνο η ειδική αμέλεια ως προς την τήρηση των όρων ασφαλείας του άρθρου 16§1 του κωδικοποιηθέντος Ν. 551/1915 (ΑΠ 1389/2018, Νομος), στην οποία, πάντως, δεν συμπεριλαμβάνεται η αξίωση κατ’ άρθρο 931 ΑΚ έχουσα περιουσιακό χαρακτήρα (ΟλΑΠ 18/2008, Νομος).

Με την υπό κρίση από 2-8-2019 και με ΓΑΚ – ΕΑΚ 83570 – 7375/2022 αγωγή της ενάγουσας, η οποία με την υπ’ αριθμ. 5411/2022 απόφαση του Δικαστηρίου παραπέμφθηκε να εκδικαστεί κατά την προσήκουσα ειδική διαδικασία των περιουσιακών — εργατικών διαφορών και η οποία νομίμως επανήλθε προς συζήτηση με την από 24-6-2022 κλήση της ενάγουσας η τελευταία εκθέτει είχε προσληφθεί από τον εναγόμενο Δήμο με διαδοχικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου και ότι παρείχε την εργασία της ως συνοδός απορριμματοφόρου οχήματος. Ότι στο πλαίσιο της χρονικά τελευταίας σύμβασης μεταξύ αυτής και του εναγομένου Δήμου (5.9.2014 έως 19.11.2014) στις 2.10.2014 και ενώ εργαζόταν στα προγραμματισμένο δρομολόγιο στην περιοχή ……, στην προσπάθεια συλλογής των απορριμμάτων δύο κάδων κατά την ανύψωση του κάδου με τον ανυψωτικό μηχανισμό του οχήματος, ο πύρος που συγκρατούσε τον κάδο από την πλευρά της ενάγουσας υπό την πίεση της ανύψωσης, του μη ειδικού υλικού κατασκευής του για την χρήση αυτή και της φθοράς του, αποσπάστηκε από το όχημα λόγω θραύσης του κάδου με αποτέλεσμα να επιπέσει στο αριστερό πόδι και συγκεκριμένα στην κνήμη της ενάγουσας και στο οπίσθιο αριστερό σφυρό αυτού. Ότι εξαιτίας αυτού του ατυχήματος η ενάγουσα μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ατυχημάτων «ΚΑΤ», όπου διαγνώστηκε κάταγμα της διάφυσης του οστού της αριστερής κνήμης και οπίσθιου σφυρού αριστερού ποδιού και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, ότι νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο «ΚΑΤ» από 2.10.2014 μέχρι 6.10.2014, οπότε κι έλαβε εξιτήριο και θεραπευτική αγωγή με προβλεπόμενο χρόνο ανικανότητας εργασίας 6 μηνών. Ότι επί μήνες ταλαιπωρήθηκε με συνεχείς αλλαγές αποθεραπείας, προσέλευση σε εξωτερικά ιατρεία και υγειονομικές επιτροπές, έλαβε άδεια αποχής από την εργασία της, ενώ χρήζει νέας χειρουργικής επέμβασης ώστε να αφαιρεθούν τα υλικά αποσύνθεσης του κατάγματος, όπως ειδικότερα αναφέρει στην αγωγή της. Ότι εξαιτίας του εν λόγω ατυχήματος, η ενάγουσα δεν μπορεί να ασκήσει πληθώρα επαγγελμάτων καθώς δεν είναι σε θέση να ασχοληθεί με βαριές εργασίες που απαιτούν χρήση- κίνηση των ποδιών και σωματική καταπόνηση. Με αυτό το ιστορικό, η ενάγουσα ζητεί, κατόπιν νομίμου περιορισμού συνολικά των αιτημάτων της από καταψηφιστικά σε έντοκα αναγνωριστικά με τις προτάσεις της στην προηγούμενη συζήτηση της αγωγής και στη νέα συζήτηση αυτής προφορικά και με τις προτάσεις της (άρθρο 223 ΚΠολΔ), να αναγνωριστεί ότι το εναγόμενο υποχρεούνται να της καταβάλει για τις ανωτέρω αιτίες α) το ποσό των 34,131,21 ευρώ ως αποζημίωση για την θετική περιουσιακή της ζημία και β) το ποσό των 199,956,00 ευρώ ως ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστη γ) την κήρυξη της απόφασης προσωρινά εκτελεστής και δ) την καταδίκη του εναγομένου στη δικαστική της δαπάνη. Με το πιο πάνω περιεχόμενο η αγωγή αρμοδίως καθ’ ύλην και κατά τόπον φέρεται ενώπιον του Δικαστηρίου αυτού (άρθρα 14 παρ. 2, 16 αριθμ. 2, 25 παρ. 2, 37 παρ. 1 ΚΠολΔ), κατά την ειδική διαδικασία των εργατικών διαφορών (άρθρα 663 επ. ΚΠολΔ), χωρίς να απαιτείται καταβολή δικαστικού ενσήμου, εφόσον κατά τη διάταξη του άρθρου 15 παρ. 2 του α.ν. 551/1915, οι αγωγές με τις οποίες διώκεται η καταβολή αποζημίωσης από εργατικό ατύχημα και για την ταυτότητα του νομικού λόγου και οι αγωγές με τις οποίες ζητείται η επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης από εργατικό ατύχημα, δεν υποβάλλονται στο προβλεπόμενο από τον Ν. ΓπΟΗ/1912 τέλος δικαστικού ενσήμου (ΑΠ 691/2006 Νόμος ΈφΑΘ 1692/2021, Νομος), επιπλέον δε διότι τα αιτήματα της αγωγής έχουν μετατραπεί σε έντοκα αναγνωριστικά και δεν είναι αναγκαία η καταβολή τέλους δικαστικού ενσήμου (άρθρο 7 παρ. 3 Ν.Δ. 1544/1942), προσκομίζεται δε για το παραδεκτό της συζήτησης της αγωγής κατ’ άρθρο 3§2 Ν. 4640/2019 έγγραφη ενημέρωση της ενάγουσας για τη δυνατότητα επίλυσης της διαφοράς με διαμεσολάβηση. Με το ανωτέρω περιεχόμενο η αγωγή είναι ορισμένη, και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 914, 932, 922, 926του ΑΚ, 70 και 176 του ΚΠολΔ ως προς το υπό στοιχείο β’ (αναγνωριστικό) αίτημα περί επιδίκασης ηθικής, βλάβης, ενώ ως προς το έτερο υπό α’ κύριο αίτημα η αγωγή είναι μη νόμιμη, καθώς σύμφωνα με τα οριζόμενα στον Ν. 51/1915 επί εργατικού ατυχήματος επέρχεται απαλλαγή του εργοδότη πλην της αξίωσης για ηθική βλάβη, ανεξαρτήτως του εάν έχουν καταβληθεί οι οφειλόμενες εκ του νόμου εισφορές στον ασφαλιστικό οργανισμό, εφόσον αυτές είναι απαιτητές από τον εργαζόμενο παθόντα (ΕφΑθ 9160/2001, ΕλλΔνη 2003.547 ‘Ζερδελής, ο;π., σ. 954, υποσημ. 60), σύμφωνα με τα ειδικότερα εκτιθέμενα στην πρώτη (μείζονα) σκέψη της παρούσας, δεδομένου ότι η ενάγουσα δεν επικαλείται εκ δόλου παραβίαση των κανονισμών περί όρων ασφαλείας, αλλά παραβίαση τους από ενσυνείδητη αμέλεια. Το αίτημα για επιδίκαση τόκων από την επομένη της επίδοσης της αγωγής είναι νόμιμο (άρθρο 346 ΑΚ — άρθρο 21 Δ/τος της 26.6./10,7.1944), διότι το δημόσιο, τα ΝΠΔΔ, και οι δήμοι, όπως ο εναγόμενος εν προκειμένω, οφείλουν τόκους από την επίδοση της αγωγής και όχι από κάθε άλλου είδους όχληση (ΑΤΙ 707/2011, ΕλλΔνη 52.1429 ΈφΑΘ 2886/2008, ΕλλΔνη 50.1999), ενώ το αίτημα περί κήρυξης της απόφασης ως προσωρινά εκτελεστής είναι μη νόμιμο, διότι προσωρινά εκτελεστές επιτρέπεται να κηρυχθούν μόνο οι αποφάσεις που μετά την τελεσιδικία τους μπορούν να αποτελέσουν εκτελεστούς τίτλους και, επομένως, μετά τον περιορισμό του αγωγικού αιτήματος για επιδίκαση των ανωτέρω χρηματικών ποσών εν συνόλω από καταφηφιστικό σε έντοκο αναγνωριστικό, κατά τα προεκτεθέντα, δεν είναι νοητή η εκτέλεση αναγνωριστικής αποφάσεως, η οποία δεν περιέχει, καταδίκη, αλλά αναγνώριση εννόμου σχέσεως και της οποίας ή ενέργεια, εξαντλείται στο δεδικασμένο (ΕφΘεσ 28365/2011 Αρμ 2012.914 ΈφΑΘ 628/2003 ΕλλΔνη 2004.1470). Πρέπει επομένως, η αγωγή να εξεταστεί ως προς την ουσιαστική βασιμότητά της κατά τα αιτήματα και βάση που κρίθηκε νόμιμη, καθώς το εναγόμενο αρνείται την αγωγή αιτιολογημένα, και, προβάλλει, επικουρικά, ένσταση συνυπαιτιότητας του εναγόμενου, όπως ειδικότερα αναλύεται στις προτάσεις του, παραδεκτώς, καθώς δεν είναι αναγκαίος ο προσδιορισμός του ποσοστού συνυπαιτιότητας για το ορισμένο αυτής (ΑΚ 300 — ΑΠ 1242/2009, ΕλλΔνη 50.1704) και πρέπει να εξεταστεί ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.

Από όλα τα αποδεικτικά μέσα και ειδικότερα από την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα … που δόθηκε κατά την επ’ακροατηρίω διαδικασία και περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης, από τις υπ’ αριθμ. …. ένορκες βεβαιώσεις του ….., αντίστοιχα, ενώπιον του Ειρηνοδίκη Κρωπίας, οι οποίες ελήφθησαν νομότυπα και εμπρόθεσμα (βλ. την υπ’ αριθμ. 1939 Γ’/23“12-2019 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου Αθηνών …..) και προσκομίστηκαν στην προηγούμενη συζήτηση της υπόθεσης, από όλα τα έγγραφα, που νομίμως επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι με τις προτάσεις τους, στα οποία περιλαμβάνονται και τα έγγραφα της ποινικής δικογραφίας της υπόθεσης και οι καταθέσεις των μαρτύρων που εκεί εξετάστηκαν κατά την ποινική δίκη (ΑΠ 288/1971, ΝοΒ, 1971, 876 ‘Τέντες σε Κεραμεύς/Κονδύλη/Νίκα, ΕρμΚΠολΔ άρθρο 339, αριθμ. 11), καθώς και από τις φωτογραφίες των οποίων δεν αμφισβητήθηκε η γνησιότητα, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Η ενάγουσα απασχολείτο από το έτος 2006 κατά περιόδους με συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου στον εναγόμενο Δήμο ως συνοδός απορριμματοφόρου οχήματος. Στο πλαίσιο της χρονικά τελευταίας σύμβασης μεταξύ αυτής και του εναγομένου Δήμου (5.9.2014 έως 19.11.2014) στις 2.10.2014 η ενάγουσα εργαζόταν στα προγραμματισμένο δρομολόγιο του υπ’ αριθμ. κυκλοφορίας …. απορριμματοφόρου του εναγόμενου, με οδηγό τον ….. και συνοδό απορριμματοφόρου, πέραν της ενάγουσας, τον …. Το εν λόγω απορριμματοφόρο έφτασε στην περιοχή των …., επί της οδού …. περί ώρα 11:20 π.μ., όπου έπρεπε να συλλεχθούν τα απορρίμματα από δύο πλαστικούς κάδους απορριμμάτων. Τότε, η ενάγουσα έφερε τον έναν πλαστικό κάδο κοντά στο απορριμματοφόρο, τον προσάρμοσε στις εγκοπές του και ο οδηγός- χειριστής του οχήματος, ….. προέβη στην ανύψωσή του, προκειμένου να αδειάσει το περιεχόμενό του εντός του ειδικού χώρου που ευρίσκεται στο πίσω μέρος του απορριμματοφόρου. Κατά την ανύψωση όμως του κάδου με τον ανυψωτικό μηχανισμό του οχήματος, λόγω παλαιότητας του κάδου και της έκθεσης του στον ήλιο επί πολλά έτη που, κατά δίδαγμα κοινής πείρας επιφέρει την αλλοίωση των αντοχών του κάδου, ως εκ του υλικού του (πλαστικό), αυτός αποσπάστηκε από το όχημα λόγω θραύσης του κάδου και του πίρου που τον συγκρατούσε και της εντεύθεν απώλειας στήριξης του από το ανυψωτικό μηχάνημα επί του οχήματος που τον συγκρατούσε, με αποτέλεσμα ο κάδος να επιπέσει στο αριστερό πόδι και συγκεκριμένα στην κνήμη της ενάγουσας και στο οπίσθιο αριστερό σφυρό αυτής. Επομένως, το ένδικο ατύχημα προήλθε αποκλειστικώς λόγω της ακαταλληλότητας του κάδου απορριμμάτων που συνιστά εξοπλισμό εργασίας, κατά παράβαση των άρθρων 2§1, 3§1 και 4§2 του π.δ. 395/1994. Η θέση δε της ενάγουσας εύλογα ήταν εγγύς του οχήματος, κατά τη στιγμή της θραύσης του κάδου, αφού η ενάγουσα μόλις είχε ολοκληρώσει τη θέση του κάδου και την προσαρμογή του τελευταίου στις εγκοπές του ειδικού μηχανήματος ανύψωσης του κάδου που έχει το απορριμματοφόρο στο πίσω μέρος του και δεν είχε προλάβει να απομακρυνθεί, απορριπτομένης της ενστάσεως συνυπαιτιότητας που προέβαλε ο εναγόμενος Δήμος ως ουσία αβάσιμης. Ας σημειωθεί ότι ο εν λόγω κάδος δεν ανευρέθη από την Επιθεώρηση Εργασίας, η οποία ενημερώθηκε για το ένδικο εργατικό ατύχημα μετά την παρέλευση πέντε ημερών και όχι εντός 24 ωρών (άρθρο 43§2 Ν. 3850/2010), καθώς ο κάδος απορρίφθηκε μαζί με το περιεχόμενο του και αντικαταστάθηκε από καινούριο, όταν η εν λόγω υπηρεσία (Τμήμα ….) διενήργησε σχετική έρευνα. Μετά την πτώση του κάδου στο αριστερό πόδι της ενάγουσας, αυτή μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο Ατυχημάτων «ΚΑΤ», όπου διαγνώστηκε κάταγμα της διάφυσης του οστού της αριστερής κνήμης και οπίσθιου σφυρού αριστερού ποδιού. Υποβλήθηκε δε προς αποκατάσταση των τραυμάτων της σε χειρουργική επέμβαση με ανοικτή ανάταξη κατάγματος της διάφυσης της κνήμης και οστεοσύνθεση με πλάκα και βίδες. Νοσηλεύτηκε δε στο νοσοκομείο «ΚΑΤ» από 2.10.2014 μέχρι 6.10.2014, οπότε κι έλαβε εξιτήριο και θεραπευτική αγωγή με προβλεπόμενο τότε χρόνο ανικανότητας εργασίας 6 μηνών (βλ. εξιτήριο και υπ’ αριθμ. πρωτ. 5302/9-10-2014 ιατρική γνωμάτευση Συντονιστή Τ’ Ορθοπαιδικού Τμήματος Νοσοκομείου ΚΑΤ …), αφού η βάδιση της ήταν δυνατή μόνο με βακτηρίες. Για την αποκατάσταση της υγείας της έκανε 10 φυσικοθεραπείες, ενώ στις 15-4-2015 διαπιστώθηκαν μετεγχειρητικά προβλήματα στην κνήμη, πάχυνση επιγονατιδικού τένοντα και κάκωση μηνίσκου, (βλ. και από 22-4-2015 Γνωμάτευση ίδιου ιατρού), με αποτέλεσμα, μετά την εξάμηνη αναρρωτική άδεια που έλαβε, να παραμείνει άνεργη έως την 18-10-2017, οπότε άρχισε να εργάζεται ως καθαρίστρια στο 1^ο ΓΕΛ ….. Απαιτείται δε στο μέλλον να υποστεί νέα χειρουργική επέμβαση, ώστε να αφαιρεθούν τα υλικά αποσύνθεσης του κατάγματος, οπότε θα πρέπει να απόσχει εκ των δραστηριοτήτων της και πάλι για δύο μήνες. Η εναγόμενη δε ηλικίας σήμερα … ετών, έχει πολύ περιορισμένες οικονομικές δυνατότητες, απασχολούμενη παλαιότερα, όπως προαναφέρθηκε κατά καιρούς στην καθαριότητα του Δήμου και εσχάτως ως καθαρίστρια σε σχολείο. Κατά συνέπεια, λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερθέντα στοιχεία, τις συνθήκες του σοβαρού τραυματισμού της ενάγουσας, την αποκλειστική υπαιτιότητα του εναγόμενου στην πρόκληση του ατυχήματος και των σωματικών βλαβών της ενάγουσας, της κατάστασης της υγείας της και της ηλικίας της, του μεγέθους του ψυχικού και σωματικού άλγους που βίωσε και την περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση των μερών, όπως περιγράφηκε ανωτέρω, ο εναγόμενος οφείλει χρηματική ικανοποίηση συνολικού ποσού 40.000 ευρώ, που, μετά από στάθμιση των κατά νόμο στοιχείων (άρθρο 932 του ΑΚ), κρίνεται εύλογο, σύμφωνα και με την αρχή της αναλογικότητας (άρθρο 25Σ). Κατ’ ακολουθίαν όλων των ανωτέρω, πρέπει η υπό κρίση αγωγή να γίνει εν μέρει δεκτή ως ουσιαστικά βάσιμη και να αναγνωριστεί ότι ο εναγόμενος οφείλει στην ενάγουσα το ποσό των σαράντα χιλιάδων ευρώ (40.000 €) με τον νόμιμο τόκο που προβλέπει το άρθρο 276§3 του Ν. 3463/2006, σε συνδυασμό με το άρθρο 7§2 ν.δ. 496/1974 (6% ετησίως – ΑΕΔ 25/2012, ΕλλΔνη 54.76) από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που η ενάγουσα υπέστη. Τέλος, ο εναγόμενος, που ηττάται εν μέρει, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή αναλόγου μέρους των δικαστικών εξόδων της ενάγουσας, σύμφωνα με το παρεπόμενο αίτημά του (άρθρα 178, 191 ΚΠολΔ), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ αντιμωλία των διαδίκων.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την αγωγή.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι ο εναγόμενος οφείλει στην ενάγουσα το ποσό των σαράντα χιλιάδων ευρώ (40.000 €) με τον νόμιμο τόκο που προβλέπει το άρθρο 276§3 του Ν. 3463/2006, σε συνδυασμό με το άρθρο 7§2 Δ.Δ 496/1974 (6% ετησίως) από την επομένη της επίδοσης της αγωγής και μέχρι την ολοσχερή εξόφληση.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ τον εναγόμενο στην καταβολή μέρους των δικαστικών εξόδων της ενάγουσας, τα οποία ορίζει στο συνολικό ποσό των χιλίων τετρακοσίων ευρώ (1.400,00 €).

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίστηκε και δημοσιεύτηκε σε έκταση δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στην Αθήνα χωρίς την παρουσία των διαδίκων ή των πληρεξουσίων δικηγόρων τους, στις 18.8.2023.