Τέλος – ρουσφέτι

Συνήθως, όταν ακούει κανείς Τέλος ο νους του πάει στο κακό.

Όχι όμως και το Τέλος Ανάπτυξης Βιομηχανικών Περιοχών παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος από Λιγνιτικούς Σταθμούς, που αποτελεί το 0,5% του ετήσιου τζίρου της ΔΕΗ και κατανεμήθηκε με προ ενάμιση μήνα απόφαση του ΥΦΥΠΕΚΑ Μ. Παπαγεωργίου σε περιφέρειες και δήμους της χώρας που έχουν τέτοιους σταθμούς στα όριά τους.

Πρόκειται για μερικές δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που με την απόφαση κατανέμονται όχι μόνο σε ενεργειακούς δήμους (όπως ονομάζονται αυτοί που έχουν λιγνιτικούς σταθμούς) αλλά και σε μη ενεργειακούς.

Γιατί; Γιατί, όπως λένε οι κακές γλώσσες, ο υφυπουργός Μάκης πιέστηκε από ψηλά (από πολύ ψηλά) στη λογική «να βοηθήσουμε και μερικούς δημάρχους – ‘δικά μας παιδιά’».

Υ.Γ. Για την ακρίβεια οι ίδιες κακές γλώσσες λένε ότι ο βασιλικός ήταν ΕΝΑΣ και μαζί του (για το «ξεκάρφωμα») ποτίστηκαν και μερικές… γλάστρες.